Vincent Dunoyer liep van 1990 tot 1994 sterk in de kijker als performer van Rosas en ging nadien zijn eigen weg als choreograaf. De laatste tien jaar ontwikkelde hij een merkwaardig consistent oeuvre. Zijn solo’s en duetten stellen steeds weer dezelfde vragen aan de orde. Vooreerst is er de vraag of de dans op het podium geboren wordt of dat pas de toeschouwer de dans echt voltooit door zijn blik? Verder vraagt Dunoyer zich af of de ervaring van de dans eerder door de uitvoering, of eerder door de choreografie bepaald wordt? En tenslotte bevraagt hij zich over de betekenis en de rol van de beelden, zoals foto’s, die achterblijven eens de dans verdwenen is. Het mooie is dat Dunoyer die vragen niet stelt op een theoretische manier, maar ze uit de praktijk zelf van het maken van stukken, als het ware terloops, op een poëtische manier, laat opduiken. De vragen die Dunoyer stelt bestaan niet buiten zijn werk, maar insisteren in het werk.