Na haar dansstudie aan Mudra, de Brusselse school van Maurice Béjart, en aan de Dansafdeling van de New York University School of the Arts, gaat de carrière van choreografe Anne Teresa De Keersmaeker van start met Fase, Four Movements to the Music of Steve Reich (1982). Bij de creatie van Rosas danst Rosas, in 1983, richt ze haar gezelschap Rosas op. Beide voorstellingen, die al snel voor een internationale doorbraak zorgen, worden sindsdien verschillende malen hernomen, het meest recentelijk in het kader van Early Works (2010). Van 1992 tot 2007 is De Keersmaeker choreografe in residentie bij De Munt, het Brusselse operahuis, waar ze een brede waaier van werken maakt, die in de hele wereld worden voorgesteld. In 1995 richten Rosas en De Munt samen de internationale onderwijsinstelling P.A.R.T.S. of Performing Arts Research and Training Studios op. Oud-leerlingen van de vierjarige opleiding spelen vandaag een vooraanstaande rol in de danswereld als dansers en choreografen, zowel in Europa als elders.

Vanaf het prille begin spitst Anne Teresa De Keersmaeker haar choreografisch werk toe op de relatie tussen muziek en dans. Ze kiest voor composities uit heel verschillende perioden, van de late middeleeuwen tot de 20ste eeuw, creëert werken van George Benjamin, Toshio Hosokawa en Thierry De Mey, en werkt samen met diverse ensembles en muzikanten. Ook andere muziekgenres komen aan bod, waaronder jazz, traditionele Indische muziek en popmuziek. De Keersmaeker heeft een grote affiniteit met de composities van Steve Reich; ze gebruikt zijn muziek in de voorstellingen Fase (1983), Drumming (1998) en Rain (2001). Haar choreografieën zijn een voortdurend evoluerend samengaan van architecturale composities en een uitgesproken sensualiteit of theatraliteit. Deze unieke stijl bezorgt haar talrijke onderscheidingen, zoals onlangs nog de Samuel Scripps / American Dance Festival Award (2011).

De Keersmaeker verlaat af en toe de wereld van de zuivere dans om voorstellingen te maken waarin de choreografie versmelt met tekstmateriaal: I said I (1999), In Real Time (2000), Kassandra, speaking in twelve voices (2004). Ze regisseert ook opera's zoals Béla Bartóks Duke Blue-beard’s castle (1998) en Toshio Hosokawa's Hanjo (2004). Verschillende van haar voorstellingen worden autonome dansfilms, onder meer geregisseerd door Thierry De Mey, Peter Greenaway en De Keersmaeker zelf.

Sinds een aantal jaar volgt De Keersmaeker een traject dat erop gericht is de fundamentele parameters van haar werk als choreografe te herdefiniëren en te verfijnen. Via haar nauwe samenwerking met kunstenaars zoals Alain Franco (in Zeitung, 2008), Ann Veronica Janssens (Keeping Still part 1, 2008, The Song, 2009 en Cesena, 2011), Michel François (The Song en En Atendant, 2010), Jérôme Bel (3Abschied, 2010) en Björn Schmelzer (Cesena, 2011) stelt ze de basiselementen van de dans opnieuw in vraag: de tijd en de ruimte, het lichaam en zijn stem, zijn potentieel om te ontroeren en zijn relatie met de wereld. Haar recentste werk is het tweeluik En Atendant en Cesena, op muziek van de Ars subtilior. Beide werken gingen in première op het Festival van Avignon, respectievelijk bij zonsondergang en zonsopgang.