Rosas

Bepaalde “jeugdwerken” hebben een heel eigen klankkleur. Ze verouderen niet en blijven ons herinneren aan de energie en radicaliteit die het ontstaan van een eigen stijl kenmerken.

Vandaag besluit Anne Teresa De Keersmaeker voor het eerst de “beginselen” te benaderen van een icoon binnen het minimalistische avontuur: Philip Glass. Radicaal en tijdloos onderscheidt deze muziek zich door een paradoxale combinatie van hyperformalisme en een oproep tot trance.

Music in Contrary Motion, Music in Fifths, Music in Similar Motion, Music with Changing Parts: de vier stukken die De Keersmaeker selecteert, dateren allemaal uit de periode 1969-1970, een bijzonder vruchtbare fase in het parcours van de componist. Ze dragen de sporen van een ontmoeting: tijdens zijn studies in Parijs, enkele jaren eerder, werd Philip Glass aangeworven als assistent van de Indiase componist en sitarspeler Ravi Shankar. Deze had hem gevraagd zijn muziek om te zetten in westerse notatie, een moeilijk op te lossen probleem dat voor Glass een openbaring werd: “Ik heb alle maatstrepen weggehaald. En plots zag ik de flow van het ritme.” Op dat moment ontdekt de jonge kunstenaar het potentieel van muziek die gebaseerd is op een combinatie van zeer korte patronen. Deze techniek maakt het mogelijk een duizelingwekkende, snelle muzikale stroom te creëren, als een stortvloed: tegelijk repetitief en onvoorspelbaar.

Bij zijn terugkeer naar New York in 1967 wacht Philip Glass een nieuwe artistieke schok. Soberheid en reductie zijn de sleutelwoorden geworden van de Amerikaanse moderne kunst, uitgedragen door beeldende kunstenaars zoals Sol LeWitt, Richard Serra en Donald Judd. Dit hele esthetische avontuur is de humus van het project GLA55. Anne Teresa De Keersmaeker sluit hier opnieuw aan bij een principe dat haar hele carrière heeft gekenmerkt: minimaal abstract materiaal maximaal uitbuiten.  Daarbij komen noties van trance, evenals het repetitief-obsessieve draaien rond de eigen as, ook wel ‘spinning’ genoemd. Cirkels, spiralen en ellipsen vormen de belangrijkste figuren in deze voorstelling in tien bewegingen, net als de figuur die wiskundigen de lemniscaat noemen,  het ∞ teken of de lus van het oneindige.

Voor deze gelegenheid brengt Anne Teresa De Keersmaeker zes dansers van Rosas samen met de muzikanten van het ensemble Bl!ndman, wier opnames van Glass uit 2024 (American Icons) unaniem lovend werden onthaald, en met haar vaste partners van het ensemble Ictus (voor hun zestiende samenwerking!).

Ze delen hun verwante benaderingen van de muziek van Philip Glass, op zoek naar een transcendentale ervaring en een danspraktijk die, net als de muziek die haar draagt, “alle maatstrepen uitwist”.